ਸਿਨੇਮਾ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ?

ਸਿਨੇਮਾ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਪਰਦੇ ‘ਤੇ ਨਵੀਂ ਫ਼ਿਲਮ ਚੱਲਦੀ ਦੇਖਦਿਆਂ ਅਕਸਰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਥੀਏਟਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਕਿਵੇਂ? ਕੀ ਥੀਏਟਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਫ਼ਿਲਮ ਲਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਫ਼ਿਲਮ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਰੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਰਾਹੀਂ?

ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਪੰਜ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੰਡਕ ਕੋਲ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਥੀਏਟਰ ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ੋਅ ਦਾ ਇਕਰਾਰਨਾਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਕਰਾਰਨਾਮੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਤੈਅ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫ਼ਿਲਮ ਡਿਜੀਟਲ ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਦੇ ਪੈਕੇਜ ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਿਜੀਟਲ ਕੁੰਜੀ ਨਾਲ ਸ਼ੋਅ ਦੇ ਤੈਅ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਪਰਦੇ ‘ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਹਰ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਸਰਲ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਵਾਂਗੇ। ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।

ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ: ਵੰਡਕ ਕੋਲ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ

ਸਟੂਡੀਓ ਅਤੇ ਵੰਡਕ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ

ਫ਼ਿਲਮ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਥੀਏਟਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਵੰਡਕ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਕਾਰਤ ਤਕਨੀਕੀ ਮਿਆਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਕ ਥੀਏਟਰ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਲਈ ਇੱਕ ਡਿਜੀਟਲ ਵੰਡ ਪੈਕੇਜ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਟੂਡੀਓ ਅਤੇ ਵੰਡਕ ਦੇ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਹਰ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਕਹਾਂਗੇ ਕਿ ਥੀਏਟਰ ਦੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਫ਼ਿਲਮ ਵੰਡਕ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਥੀਏਟਰ ਅਤੇ ਵੰਡਕ ਵਿਚਕਾਰ ਕੜੀ ਕੌਣ ਹੈ

ਥੀਏਟਰ ਅਤੇ ਵੰਡਕ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਏਜੰਸੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੀਆਂ ਚੇਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੰਮ ਅਕਸਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਫ਼ਿਲਮ ਖਰੀਦ ਅਧਿਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਸੁਤੰਤਰ ਥੀਏਟਰ ਕਈ ਵਾਰ ਬਾਹਰੀ ਬੁਕਿੰਗ ਏਜੰਸੀ ਦੀ ਮਦਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਫ਼ਰਕ ਬਾਰੇ ਅੱਗੇ ਵੱਖਰੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ।

ਦੂਜਾ ਪੜਾਅ: ਥੀਏਟਰ ਫ਼ਿਲਮ ਕਿਵੇਂ ਬੁੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਕੀ ਥੀਏਟਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ ਚਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਥੀਏਟਰ ਕੋਈ ਵੀ ਫ਼ਿਲਮ ਸਿੱਧੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਡਕ ਨਾਲ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਦਾ ਇਕਰਾਰਨਾਮਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਕਰਾਰਨਾਮਾ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਥੀਏਟਰ ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੋਅ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਯਾਨੀ ਥੀਏਟਰ ਦੀ ਚੋਣ ਵੰਡਕ ਨਾਲ ਹੋਏ ਸਮਝੌਤੇ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਫ਼ਿਲਮ ਖਰੀਦਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸ਼ੋਅ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਲੈਣ ਦਾ ਮਤਲਬ

ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਥੀਏਟਰ ਫ਼ਿਲਮ ਖਰੀਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸਰੋਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਥੀਏਟਰ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਫ਼ਿਲਮ ਦਿਖਾਉਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਮਝੋ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਕਿਰਾਏ ‘ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਥੀਏਟਰ ਨੂੰ ਇਕਰਾਰਨਾਮੇ ਵਿੱਚ ਤੈਅ ਸ਼ਰਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਫ਼ਿਲਮ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਤੀਜਾ ਪੜਾਅ: ਇਕਰਾਰਨਾਮੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਕੌਣ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਸ਼ੋਅ ਦੀ ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਕਮਾਈ ਦੀ ਵੰਡ

ਫ਼ਿਲਮ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲੇਗੀ ਅਤੇ ਟਿਕਟਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਦੀ ਵੰਡ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਫ਼ਿਲਮ ਅਤੇ ਸਮਝੌਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਦਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਫ਼ਿਲਮ ਲਈ ਸ਼ਰਤਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸ਼ਰਤਾਂ ਵੰਡਕ ਅਤੇ ਥੀਏਟਰ ਦੀ ਆਪਸੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਤੈਅ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪੱਕੇ ਅੰਕੜੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ

ਇੰਟਰਨੈੱਟ ‘ਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਜਾਂ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਨਤਕ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਮਝੌਤੇ ਫ਼ਿਲਮ, ਵੰਡਕ, ਥੀਏਟਰ ਅਤੇ ਇਲਾਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਅੰਕੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਵੱਡੀ ਚੇਨ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਥੀਏਟਰ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਫ਼ਰਕ

ਚੇਨ ਕੋਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਫ਼ਿਲਮ ਖਰੀਦ ਅਧਿਕਾਰੀ

ਕਈ ਲੇਖਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਥੀਏਟਰ ਚੇਨਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਫ਼ਿਲਮ ਖਰੀਦ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੰਡਕਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸੁਤੰਤਰ ਥੀਏਟਰ ਕਈ ਵਾਰ ਬਾਹਰੀ ਬੁਕਿੰਗ ਏਜੰਸੀ ਵਰਤਦੇ ਹਨ

ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਸੁਤੰਤਰ ਥੀਏਟਰਾਂ ਕੋਲ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਟੀਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਫ਼ਿਲਮ ਬੁੱਕ ਕਰਨ ਲਈ ਬਾਹਰੀ ਬੁਕਿੰਗ ਏਜੰਸੀ ਦੀ ਮਦਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲੂ	ਵੱਡੀ ਚੇਨ	ਸੁਤੰਤਰ ਥੀਏਟਰ
ਫ਼ਿਲਮ ਚੁਣਨ ਵਾਲਾ	ਅੰਦਰੂਨੀ ਫ਼ਿਲਮ ਖਰੀਦ ਅਧਿਕਾਰੀ	ਥੀਏਟਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕ, ਕਈ ਵਾਰ ਬਾਹਰੀ ਏਜੰਸੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ
ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਤਰੀਕਾ	ਵੰਡਕ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲਬਾਤ	ਕਈ ਵਾਰ ਬੁਕਿੰਗ ਏਜੰਸੀ ਰਾਹੀਂ
ਸਹਾਇਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ	ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਟੀਮ	ਬਾਹਰੀ ਬੁਕਿੰਗ ਏਜੰਸੀ

ਧਿਆਨ ਰਹੇ ਕਿ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਕਈ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ‘ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਅਧਿਕਾਰਤ ਅੰਕੜਿਆਂ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਥੀਏਟਰ ਇਸ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਮ ਤਸਵੀਰ ਵਜੋਂ ਹੀ ਲਓ।

ਚੌਥਾ ਪੜਾਅ: ਫ਼ਿਲਮ ਡਿਜੀਟਲ ਪੈਕੇਜ (DCP) ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ

ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਲ ਦੀ ਥਾਂ ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਰੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਅੱਜ ਦੇ ਡਿਜੀਟਲ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਫ਼ਿਲਮ ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਡਿਜੀਟਲ ਸਿਨੇਮਾ ਪੈਕੇਜ ਜਾਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ DCP ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰਲ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, DCP ਫ਼ਿਲਮ ਦੀਆਂ ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਦਾ ਡਿਜੀਟਲ ਪੈਕੇਜ ਹੈ।

DCP ਵਿੱਚ ਵੀਡੀਓ, ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਉਪਸਿਰਲੇਖ ਵਰਗੀ ਸਮੱਗਰੀ

ਅਧਿਕਾਰਤ ਮਿਆਰ ਅਨੁਸਾਰ DCP ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਅ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੀਡੀਓ, ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਉਪਸਿਰਲੇਖ।

ਪੈਕੇਜ ਦੀ ਬਣਤਰ ਹਰ ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ

ਹਰ ਪੈਕੇਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੀ-ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਅਤੇ ਪੈਕੇਜ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਉਪਸਿਰਲੇਖ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ DCP ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਢਾਂਚੇ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸ਼ੋਅ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ਪੈਕੇਜ ਵਜੋਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਡਿਲੀਵਰੀ ਦੇ ਤਰੀਕੇ: ਭੌਤਿਕ ਮੀਡੀਆ, VPN ਅਤੇ ਸੈਟੇਲਾਈਟ

ਅਧਿਕਾਰਤ ਮਿਆਰ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਗਏ ਤਰੀਕੇ

DCI ਦਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਮਿਆਰ ਪੈਕੇਜ ਨੂੰ ਥੀਏਟਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਗਿਣਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭੌਤਿਕ ਮੀਡੀਆ (ਯਾਨੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸਟੋਰੇਜ ਉਪਕਰਣ), VPN (ਇੰਟਰਨੈੱਟ ‘ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਿੱਜੀ ਨੈੱਟਵਰਕ) ਅਤੇ ਸੈਟੇਲਾਈਟ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।

“ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਰਾਹੀਂ” ਜਾਂ “ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਰਡ ਡਰਾਈਵ ਰਾਹੀਂ” ਵਰਗੇ ਆਮੀਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਾਅ

ਕਈ ਲੋਕ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਹਰ ਫ਼ਿਲਮ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਤੋਂ ਡਾਊਨਲੋਡ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਰਡ ਡਰਾਈਵ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਮਿਆਰ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਥੀਏਟਰ ਇੱਕੋ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ। ਕਿਹੜਾ ਤਰੀਕਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਹ ਥੀਏਟਰ ਅਤੇ ਵੰਡਕ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪੰਜਵਾਂ ਪੜਾਅ: KDM ਕੁੰਜੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਅ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਰਤ

KDM ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ

ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਗ਼ੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਨਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਏਨਕ੍ਰਿਪਟ ਯਾਨੀ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ KDM (ਕੁੰਜੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੁਨੇਹਾ) ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਰਲ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, DCP ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਦਾ ਡੱਬਾ ਹੈ ਅਤੇ KDM ਉਸ ਡੱਬੇ ਦੀ ਡਿਜੀਟਲ ਚਾਬੀ ਵਾਲਾ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ।

ਫ਼ਿਲਮ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਰਾਹ

DCI ਦੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਫ਼ਿਲਮ ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਾਣਕਾਰੀ ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਯਾਨੀ ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਚਾਬੀ ਵਾਲਾ ਸੁਨੇਹਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹ ਤੋਂ।

ਸਿਰਫ਼ DCP ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਸ਼ੋਅ ਕਿਉਂ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ

ਜੇ ਸਮੱਗਰੀ ਏਨਕ੍ਰਿਪਟਡ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਸ਼ੋਅ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਲਈ KDM ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮਿਆਰ KDM ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਸ਼ੋਅ ਚਲਾਉਣ ਯੋਗ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ “ਫ਼ਾਈਲ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਸ਼ੋਅ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ” ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਇੱਕ ਗ਼ਲਤਫ਼ਹਿਮੀ ਹੈ।

ਥੀਏਟਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫ਼ਿਲਮ ਪਰਦੇ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ

ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਭੰਡਾਰਨ

ਥੀਏਟਰ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਟੋਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸ਼ੋਅ ਦੀ ਸੂਚੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸੁਰੱਖਿਆ, ਪ੍ਰੋਜੈਕਸ਼ਨ, ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੋਅ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ

ਮਿਆਰ ਅਨੁਸਾਰ ਥੀਏਟਰ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਭੰਡਾਰਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਪ੍ਰੋਜੈਕਸ਼ਨ, ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੋਅ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹਰ ਥੀਏਟਰ ਦੀ ਪੱਕੀ ਬਣਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਆਮ ਢਾਂਚੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਖੇਪ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ।

ਸ਼ੋਅ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਨਾਲ ਟ੍ਰੇਲਰ ਅਤੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ

ਸ਼ੋਅ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਮੁੱਖ ਫ਼ਿਲਮ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਟ੍ਰੇਲਰ ਅਤੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਪਰਦੇ ‘ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੋਅ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਫ਼ਿਲਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੱਕ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਥੀਏਟਰ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜੀ ਗਈ ਸੂਚੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ: ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਜਾਂਚ-ਸੂਚੀ

• ਵੰਡਕ: ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵੰਡਕ ਕੋਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹੀ ਥੀਏਟਰ ਲਈ ਡਿਜੀਟਲ ਪੈਕੇਜ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
• ਬੁਕਿੰਗ: ਥੀਏਟਰ ਚੇਨ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ ਏਜੰਸੀ ਰਾਹੀਂ ਫ਼ਿਲਮ ਬੁੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
• ਸ਼ਰਤਾਂ: ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਕਮਾਈ ਦੀ ਵੰਡ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝੌਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੈਅ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
• DCP: ਫ਼ਿਲਮ ਡਿਜੀਟਲ ਪੈਕੇਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੌਤਿਕ ਮੀਡੀਆ, VPN ਜਾਂ ਸੈਟੇਲਾਈਟ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।
• KDM: ਏਨਕ੍ਰਿਪਟਡ ਸਮੱਗਰੀ ਲਈ ਕੁੰਜੀ ਵਾਲਾ ਸੁਨੇਹਾ ਅਤੇ ਸ਼ੋਅ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਲਾਗੂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
• ਸ਼ੋਅ ਸੂਚੀ: ਥੀਏਟਰ ਸਮੱਗਰੀ ਸਟੋਰ ਕਰਕੇ ਮੁੱਖ ਫ਼ਿਲਮ, ਟ੍ਰੇਲਰ ਅਤੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ੋਅ ਦੀ ਸੂਚੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਤਕਨੀਕੀ ਪੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਡਿਜੀਟਲ ਸਿਨੇਮਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਮਿਆਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ

ਕੀ ਥੀਏਟਰ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ। ਥੀਏਟਰ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇਕਰਾਰਨਾਮੇ ਰਾਹੀਂ ਫ਼ਿਲਮ ਦਿਖਾਉਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਨਹੀਂ।

ਕੀ ਹਰ ਫ਼ਿਲਮ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?

ਨਹੀਂ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਅਧਿਕਾਰਤ ਮਿਆਰ ਭੌਤਿਕ ਮੀਡੀਆ, VPN ਅਤੇ ਸੈਟੇਲਾਈਟ ਵਰਗੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਗਿਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਥੀਏਟਰ ਇੱਕੋ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ।

DCP ਅਤੇ KDM ਵਿੱਚ ਕੀ ਫ਼ਰਕ ਹੈ?

DCP ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਦਾ ਡਿਜੀਟਲ ਪੈਕੇਜ ਹੈ, ਜਦਕਿ KDM ਏਨਕ੍ਰਿਪਟਡ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਕੁੰਜੀ ਵਾਲਾ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਫ਼ਾਈਲ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚਾਬੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕੀ ਫ਼ਾਈਲ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਸ਼ੋਅ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸਮੱਗਰੀ ਏਨਕ੍ਰਿਪਟਡ ਹੋਵੇ ਤਾਂ KDM ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਸ਼ੋਅ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਸੁਤੰਤਰ ਥੀਏਟਰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ?

ਕਈ ਲੇਖਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਤੰਤਰ ਥੀਏਟਰ ਕਈ ਵਾਰ ਬਾਹਰੀ ਬੁਕਿੰਗ ਏਜੰਸੀ ਦੀ ਮਦਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੰਡਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੋ